Czarna róża

 

Siedziałam cicho u cioci.

Zbyt cicho jak na mnie.

Dziadek przyglądał mi się kątem oka.

— Nell, czemu nie jesz?

— Ząbek mnie boli, dziadku.

— Hm. A wyrwiemy?

— Nie. Boję się.

— Weźmiemy niteczkę. Przywiążemy z jednej strony do ząbka, z drugiej do klamki i po sprawie.

— Nie.

— Nell, ufasz dziadkowi. Przecież nie skrzywdziłbym swojej różowej księżniczki.

Nie ufałam.

Już mu nie ufałam.

Kiedyś mówił, że mogę wszystko.

Dziś zabronił mi nawet bawić się z kuzynkami.

Coś pękło.

— Dziadku... a nie okłamiesz mnie tym razem?

Spojrzał na mnie.

Wiedział, o co pytam.

— Nell, słonko. To nie tak, że dziadek cię okłamał. Czasem nie mamy wpływu na pewne sprawy.

— Ale ty miałeś.

Zapadła cisza.

— Mogłam się z nimi bawić.

— Nell...

— Ja się przecież z nikim nie kłócę.

— Czasem dorośli się kłócą.

— Ale ja oddaję słowa i czyny.

Dziadek spojrzał na mnie uważnie.

Jakby przestraszony.

— Jakie słowa i czyny?

— Wasze. Tak mówił pradziadek.

Babcia słuchała w milczeniu.

Po chwili klasnęła w dłonie.

— To co? Idziemy nad morze?

Jakby specjalnie chciała rozproszyć tę rozmowę.

I chyba chciała.

AKoDu