AKoDu

  Doklejona Czuję się tak obco, tak nijako, jak doklejona muszla do obrazu z kwiatem na łące. Taka inna, z innego świata. Z cudzej natury usta przemawiają w mym ciele. Cudzy szkielet noszę wewnątrz, gdy dusza tak lekko chce biegać, wirować wśród kropel i czuć to ciepło, tę radość, których nie widziałam w morzu. Być inspiracją na obrazie doklejonego serca, sztyletem do granic piekła i wiatrem do uniesień nieba. AKoDu

  Siedziałam cicho u cioci. Zbyt cicho jak na mnie. Dziadek przyglądał mi się kątem oka. — Nell, czemu nie jesz? — Ząbek mnie boli, dziadku. — Hm. A wyrwiemy? — Nie. Boję się. — Weźmiemy niteczkę. Przywiążemy z jednej strony do ząbka, z drugiej do klamki i po sprawie. — Nie. — Nell, ufasz dziadkowi. Przecież nie skrzywdziłbym swojej różowej księżniczki. Nie ufałam. Już mu nie ufałam. Kiedyś mówił, że mogę wszystko. Dziś zabronił mi nawet bawić się z kuzynkami. Coś pękło. — Dziadku... a nie okłamiesz mnie tym razem? Spojrzał na mnie. Wiedział, o co pytam. — Nell, słonko. To nie tak, że dziadek cię okłamał. Czasem nie mamy wpływu na pewne sprawy. — Ale ty miałeś. Zapadła cisza. — Mogłam się z nimi bawić. — Nell... — Ja się przecież z nikim nie kłócę. — Czasem dorośli się kłócą. — Ale ja oddaję słowa i czyny. Dziadek spojrzał na mnie uważnie. Jakby przestraszony. — Jakie słowa i czyny? — Wasze. Tak mówił pradziadek. Babcia słuchała w milczeniu. Po chwili klasnęła w dłonie. — To co? Id...

  Kuzyn wybuchnął śmiechem. — Czemu? — Bo obgadują wszystkich. Pomyślał chwilę. — To ja chyba też ich nie lubię. Siedzieliśmy razem obserwując ludzi. On opowiadał mi kto jest kim. Kto z kim się lubi. Kto z kim nie rozmawia. A ja słuchałam. I zapamiętywałam. Wieczorem usłyszałam rozmowę mamy z babcią. Mama była zamyślona. Babcia mówiła dużo. Bardzo dużo. O ciotkach. O wujkach. O dzieciach. O wszystkich. Stałam za ścianą i słuchałam. I pierwszy raz poczułam złość. Bo nagle zrozumiałam coś bardzo prostego. Na cmentarzu nie wolno było się obrócić. Ale obgadywać ludzi już wolno. To nie miało sensu. I nie podobało mi się. Kilka dni później oznajmiłam mamie: — Wyprowadzam się. Mama spojrzała na mnie rozbawiona. — Naprawdę? — Naprawdę. — A dokąd? Zastanowiłam się chwilę. — Jeszcze nie wiem. Mama zaśmiała się. — Chyba do dziadka. Skinęłam głową. — Tak. Chyba do dziadka. Kilka godzin później siedziałam już w samochodzie. Tym razem pojechaliśmy do drugiego domu dziadka. Mieszkał tam wujek. I ...