Czarna róża

 

Kuzyn wybuchnął śmiechem.

— Czemu?

— Bo obgadują wszystkich.

Pomyślał chwilę.

— To ja chyba też ich nie lubię.

Siedzieliśmy razem obserwując ludzi.

On opowiadał mi kto jest kim.

Kto z kim się lubi.

Kto z kim nie rozmawia.

A ja słuchałam.

I zapamiętywałam.

Wieczorem usłyszałam rozmowę mamy z babcią.

Mama była zamyślona.

Babcia mówiła dużo.

Bardzo dużo.

O ciotkach.

O wujkach.

O dzieciach.

O wszystkich.

Stałam za ścianą i słuchałam.

I pierwszy raz poczułam złość.

Bo nagle zrozumiałam coś bardzo prostego.

Na cmentarzu nie wolno było się obrócić.

Ale obgadywać ludzi już wolno.

To nie miało sensu.

I nie podobało mi się.

Kilka dni później oznajmiłam mamie:

— Wyprowadzam się.

Mama spojrzała na mnie rozbawiona.

— Naprawdę?

— Naprawdę.

— A dokąd?

Zastanowiłam się chwilę.

— Jeszcze nie wiem.

Mama zaśmiała się.

— Chyba do dziadka.

Skinęłam głową.

— Tak. Chyba do dziadka.

Kilka godzin później siedziałam już w samochodzie.

Tym razem pojechaliśmy do drugiego domu dziadka.

Mieszkał tam wujek.

I moje kuzynki.

Ucieszyłam się.

W końcu miałam poznać kolejne osoby z rodziny.

Ale gdy tylko weszłam do domu, dziadek powiedział:

— Nie wychodzisz.

— Dlaczego?

— Bo nie.

— Mogę pobawić się z kuzynkami?

— Nie.

— Czemu?

— Bo nie.

Nie rozumiałam.

Pierwszy raz nie rozumiałam dziadka.

Siedziałam więc w pokoju.

Patrzyłam przez okno.

Słyszałam śmiech dzieci na podwórku.

I coraz bardziej zastanawiałam się, dlaczego nie mogę do nich dołączyć.

Wieczorem dostałam galaretki.

Dziadek usiadł obok mnie.

Pytał czy czegoś potrzebuję.

Był miły.

Ale nadal nie odpowiedział na moje pytanie.

Rano podeszłam do okna.

Dziewczynki znów bawiły się w ogrodzie.

Dziadka nie było.

Zeszłam więc po cichu.

Podeszłam do nich.

— Cześć.

— Cześć.

— Chcecie galaretki?

Uśmiechnęły się.

— Pewnie.

Bawiłyśmy się może kilkanaście minut.

Może mniej.

A może więcej.

Nie pamiętam.

Pamiętam tylko dźwięk samochodu dziadka.

Natychmiast pobiegłam do domu.

Usiadłam przed telewizorem.

Kilka minut później wszedł do pokoju.

— Co robiłaś gwiazdeczko?

— Oglądałam bajki.

— To dobrze.

Za chwilę jedziemy.

Ruszyliśmy.

Dziewczynki zostały na podwórku.

Machały mi na pożegnanie.

Odmachałam.

— Odwróć się i siedź prosto.

Usiadłam.

I przez całą drogę myślałam tylko o jednym.

Co takiego ukrywa dziadek?

I kto dał mu prawo wybierać mi znajomych .

AKoDu