Czarna róża

Kilka dni później pradziadek zmarł.

Zjechała się cała rodzina.

Naprawdę cała.

Wnuki. Prawnuki. Ciotki. Wujkowie.

Nawet ci, o których na co dzień nikt nie wspominał.

Ubrałam różową sukienkę.

Taką, którą lubiłam najbardziej.

Siedziałam pomiędzy nimi wszystkimi i obserwowałam.

Dorośli rozmawiali.

Dzieci siedziały obok siebie.

Stoły były przygotowane.

W domu panował spokój.

Taki szczególny.

Jakby wszyscy nagle przypomnieli sobie, że istnieją rzeczy ważniejsze od codzienności.

Pojechaliśmy na cmentarz.

Rodzina ustawiła się przy grobie.

Mnie za rękę trzymała babcia.

Stałam i patrzyłam.

Na ludzi.

Na twarze.

Na przemijanie.

Na to, jak wielu ich nagle się pojawiło.

W pewnym momencie moją uwagę przyciągnął piękny nagrobek kilka alejek dalej.

Odwróciłam się.

Zrobiłam krok.

Potem drugi.

Babcia natychmiast pociągnęła mnie za rękę.

— Nie wolno tak.

— Tak nie przystoi dziewczynce.

— To nieładne zachowanie.

Spuściłam wzrok.

— Przepraszam babciu.

Wróciłam na miejsce.

Stałam więc grzecznie.

Tak jak trzeba.

Tak jak uczono.

I wtedy usłyszałam za plecami szepty.

— Czemu ona jest w różowej sukience?

— Patrz, tamci to chyba stamtąd...

Odwróciłam głowę.

Dwie kobiety.

Jedna starsza.

Druga młodsza.

Obie mówiły cicho.

Ale wystarczająco głośno.

Babcia znów ścisnęła moją dłoń.

— Nell.

Spojrzałam na nią.

— Tak babciu.

Nic więcej nie powiedziała.

Nie musiała.

Po ceremonii wróciliśmy do domu.

Rozpoczęło się wspominanie pradziadka.

Ludzie jedli.

Rozmawiali.

Opowiadali historie.

Jedni płakali.

Inni się śmiali.

Niektórzy robili jedno i drugie.

Siedziałam obok starszych kuzynów.

To było moje ulubione miejsce.

Bo stamtąd dobrze było wszystko widać.

Kobiety, które plotkowały o mnie na cmentarzu, podeszły się przywitać.

Uśmiechnęły się.

Były bardzo miłe.

Spojrzałam na nie chwilę.

A potem odpowiedziałam spokojnie:

— Nie lubię pań.

Zapadła cisza.

Odeszłam.

AKoDu