Czarna róża

 

Wszyscy przez cały dzień byli spokojni. Bez kłótni. Z radością na ustach. I tajemnicą w spojrzeniach.

Święta minęły.

A ja na koniec pobytu spytałam dziadka czy prócz tych  kuzynów mam jeszcze kogoś.

Dziadek spojrzał na mnie i powiedział:

— Masz wielką rodzinę. Odkryjesz ją całą małymi krokami Nell.

Tym razem to ja poczułam drugie dno w słowach dziadka.

W tym co tworzyło się w słowach „rodzina”.

Wróciłam na wieś.

Usiadłam ze swoim pradziadkiem na ławce i siedziałam.

— Nell, o czym myślisz tak podstępnie?

— O rodzinie.

— Chcę wszystkich znać.

Pradziadek uśmiechnął się i powiedział:

— Dziecko, wszystkich znać nie będziesz. Niektórzy się do siebie nie odzywają. Już dawno o nich zapomniano.

— Pamiętaj. Rodziną są ci którzy są blisko. Nie ważne czy z jednego rodu. To przyjaciel, sąsiad. Ktoś kto ci pomaga.

Pradziadku… to już wiem co to są dwie rodziny. Ta z piedestału i ta twoja.

Pradziadek się zaśmiał.

— Oni wszyscy zapomnieli o piedestale. O tym co to znaczy.

— Ty… miej piedestał.

— A kiedy mnie zabraknie, nie patrz na nic. Zacznij rodzinę od siebie. Stwórz piedestał zasad i szacunku o który ty i twoje dzieci będą dbać.

Oni zapomnieli o swoich piedestałach Nell.

Ty bądź tą która TO stworzy.

Bądź inna. Inna niż wszyscy.

Nie idź pierwsza, słuchaj i patrz co jest dobre.

Wybieraj ze świata to co ci służy, a wręczaj wszystkim to co ich.

Bądź mądra Nell.

I stwórz swoją własną definicję tego czym chcesz żyć.

Pamiętaj to co mówi ci każdy i jakie rady daje. Kształtuj się na tym.

Jednak miej swoje zasady, imię, charakter i piedestał.

Pradziadek powiedział wiele. Tak wiele dla 3-latki, że unormował mnie i moje pytania.

Nie wyczułam drugiego dna. Wyczułam studnię. Studnię bez dna.

Siedzieliśmy całe południe w ciszy przy tych słowach patrząc na maki rozsiane po podwórku. Na sad przed nami. Na niebo bezchmurne. W ciszy i spokoju przy szklance mleka.

I wtedy pradziadek powiedział:

— Nell, ja odejdę. Za parę dni odejdę.

Będę wraz z aniołami w tych chmurach patrzył na ciebie.

Wspomnij czasem mnie.

Ale wiesz co…

Kiedy wszyscy się zjadą by mnie żegnać — patrz. Obserwuj. Oceniaj.

I wiedz że w takich chwilach nic się nie liczy.

Nie liczy się kłótnia, pieniądze, rozwody.

Poznasz ludzi których nie znasz.

I nawet ich nie będziesz pamiętała.

Taka też jest rodzina.

Zmanifestuj sobie świat tak pełny i tak pusty w którym ty będziesz piedestałem.

Pradziadek poszedł.

Zastanawiałam się długo co mogę mu odpowiedzieć.

Co byłoby satysfakcjonujące z ust trzylatki.

Co było by obietnicą i początkiem mojego piedestału.

I poszłam.

Ruszyłam z ciszą na ustach i myślą tak spokojną i pewną.

Zapukałam do niego.

I gdy pradziadek patrzył tak na mnie powiedziałam:

— Jest dobro i zło. Szacunek i nie.

Ale ja daję ci to co mi dałeś.

Masz pradziadku kubeczek mleka.

Pradziadek spuścił łzę z policzka, wziął kubeczek i szepnął mi szczęśliwy do ucha:

— I tak oddawaj słowa i czyny.

AKoDu